Altın Çocukluğum

Uzun bir aradan sonra çocukluk altınlarımı taktım.Bunu yapmamdaki amaç belliydi aslında,belki dedim içimden,belki,birkaç saniyeliğinede olsa kendimi o ana ait hissedebilirim.O zamanlar koluma fazlasıyla büyük gelen bileklikler şimdi son halkasına takılıyor.Tuba yazıyor o künyenin üzerinde,cadı Tuba,yaramaz Tuba..Gözlerimi alan taşlarıyla Efe dedemin ilk ve son hediyesi olan bilekliğimde hemen yanında.Hatırlıyorum dedemin,elimden tutup beni kuyumcuya götürüşünü."Büyüyünce takarsın kızım"demişti,"büyüyünce takarsın"..Şimdi büyüdüm ve kolumda o bileklik var ama dedem çok uzakta..Boynumdada T harfiyle süslenmiş ay yıldızlı kolyem var,taktığımda Türküm ben Türk diye bağırma hissi gelirdi içime her zaman ayrı bir milliyetçi olurdum.
Onların böyle ayarlanabilir olması ne kadar güzel,seneler sonra bile hala takabiliyorum.
Peki ya hayat?
Kuyumcuya gidip desem ya,"beni 15 yıl küçültsen"diye.O bilekliklerin,künyelerin,kolyelerin takıldığı zamana küçültsen beni ve hiçbir halkamla oynamasan ben hep öyle kalsam..

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !